Full Text: Note on financial reform from the Pontifical Council for Justice and Peace

Pełny teks wyjaśnienia reform Papieskiej Rady Sprawiedliwości i Pokoju.

Ostatnie uaktualnienie: 29 Marca 2011


http://www.news.va/en/news/full-text-note-on-financial-reform-from-the-pontif

2011-10-24 Vatican Radio

Please find, below, an unofficial translation of the Note on the reform of the international financial and monetary systems in the context of global public authority, released Monday by the Pontifical Council for Justice and Peace.

******************

Pontifical Council for Justice and Peace

TOWARDS REFORMING
THE INTERNATIONAL FINANCIAL AND MONETARY SYSTEMS IN THE CONTEXT OF GLOBAL PUBLIC AUTHORITY

Vatican City
2011

Table of Contents

Preface

Presupposition

Economic Development and Inequalities

The Role of Technology and the Ethical Challenge

An Authority over Globalization

Towards Reforming the International Financial and Monetary Systems in a way that Responds to the Needs of all Peoples

Conclusions

Preface


“The world situation requires the concerted effort of everyone, a thorough examination of every facet of the problem – social, economic, cultural and spiritual. The Church, which has long experience in human affairs and has no desire to be involved in the political activities of any nation, ‘seeks but one goal: to carry forward the work of Christ under the lead of the befriending Spirit. And Christ entered this world to give witness to the truth; to save, not to judge; to serve, not to be served.’”

With these words, in the prophetic and always relevant Encyclical Populorum Progressio of 1967, Paul VI outlined in a clear way “the trajectories” of the Church’s close relation with the world. These trajectories intersect in the profound value of human dignity and the quest for the common good, which make people responsible and free to act according to their highest aspirations.

The economic and financial crisis which the world is going through calls everyone, individuals and peoples, to examine in depth the principles and the cultural and moral values at the basis of social coexistence. What is more, the crisis engages private actors and competent public authorities on the national, regional and international level in serious reflection on both causes and solutions of a political, economic and technical nature.

In this perspective, as Benedict XVI teaches, the crisis “obliges us to re-plan our journey, to set ourselves new rules and to discover new forms of commitment, to build on positive experiences and to reject negative ones. The crisis thus becomes an opportunity for discernment, in which to shape a new vision for the future. In this spirit, with confidence rather than resignation, it is appropriate to address the difficulties of the present time.”

The G20 leaders themselves said in the Statement they adopted in Pittsburgh in 2009: “The economic crisis demonstrates the importance of ushering in a new era of sustainable global economic activity grounded in responsibility.”

The Pontifical Council for Justice and Peace now responds to the Holy Father’s appeal, while making the concerns of everyone our own, especially the concerns of those who pay most dearly for the current situation. With due respect for the competent civil and political authorities, the Council hereby offers and shares its reflection: Towards reforming the international financial and monetary systems in the context of global public authority.

This reflection hopes to benefit world leaders and all people of good will. It is an exercise of responsibility not only towards the current but above all towards future generations, so that hope for a better future and confidence in human dignity and capacity for good may never be extinguished.

Cardinal Peter K.A. Turkson +Mario Toso

President Secretary

Presupposition

Every individual and every community shares in and is responsible for promoting the common good. Faithful to their ethical and religious vocation, communities of believers should take the lead in asking whether human family has adequate means at its disposal to achieve the global common good. The Church for her part is called to encourage in everyone without distinction, the desire to join in the “monumental amount of individual and collective effort” which men have made “throughout the course of the centuries ... to better the circumstances of their lives.... [T]his human activity accords with God’s will.”

1. Economic Development and Inequalities

The grave economic and financial crisis which the world is going through today springs from multiple causes. Opinions on the number and significance of these causes vary widely. Some commentators emphasize first and foremost certain errors inherent in the economic and financial policies; others stress the structural weaknesses of political, economic and financial institutions; still others say that the causes are ethical breakdowns occurring at all levels of a world economy that is increasingly dominated by utilitarianism and materialism. At every stage of the crisis, one might discover particular technical errors intertwined with certain ethical orientations.

In material goods markets, natural factors and productive capacity as well as labour in all of its many forms set quantitative limits by determining relationships of costs and prices which, under certain conditions, permit an efficient allocation of available resources.

In monetary and financial markets, however, the dynamics are quite different. In recent decades, it was the banks that extended credit, which generated money, which in turn sought a further expansion of credit. In this way, the economic system was driven towards an inflationary spiral that inevitably encountered a limit in the risk that credit institutions could accept. They faced the ultimate danger of bankruptcy, with negative consequences for the entire economic and financial system

After World War II, national economies made progress, albeit with enormous sacrifices for millions, indeed billions of people who, as producers and entrepreneurs on the one hand and as savers and consumers on the other, had put their confidence in a regular and progressive expansion of money supply and investment in line with opportunities for real growth of the economy.

Since the 1990s, we have seen that money and credit instruments worldwide have grown more rapidly than revenue, even adjusting for current prices. From this came the formation of pockets of excessive liquidity and speculative bubbles which later turned into a series of solvency and confidence crises that have spread and followed one another over the years.

A first crisis took place in the 1970s until the early 1980s and was related to the sudden sharp rises in oil prices. Subsequently, there was a series of crises in the developing world, for example, the first crisis in Mexico in the 1980s and those in Brazil, Russia and Korea, and then again in Mexico in the 1990s as well as in Thailand and Argentina.

The speculative bubble in real estate and the recent financial crisis have the very same origin in the excessive amount of money and the plethora of financial instruments globally.

Whereas the crises in the developing countries that risked involving the global monetary and financial system were contained through interventions by the more developed countries, the outbreak of the crisis in 2008 was characterized by a different factor compared with the previous ones, something decisive and explosive. Generated in the context of the United States, it took place in one of the most important zones for the global economy and finances. It directly affected what is still the currency of reference for the great majority of international trade transactions.

A liberalist approach, unsympathetic towards public intervention in the markets, chose to allow an important international financial institution to fall into bankruptcy, on the assumption that this would contain the crisis and its effects. Unfortunately, this spawned a widespread lack of confidence and a sudden change in attitudes. Various public interventions of enormous scope (more than 20% of gross national product) were urgently requested in order to stem the negative effects that could have overwhelmed the entire international financial system.

The consequences for the real economy, what with grave difficulties in some sectors – first of all, construction – and wide distribution of unfavourable forecasts, have generated a negative trend in production and international trade with very serious repercussions for employment as well as other effects that have probably not yet had their full impact. The costs are extremely onerous for millions in the developed countries, but also and above all for billions in the developing ones.

In countries and areas where the most elementary goods like health, food and shelter are still lacking, more than a billion people are forced to survive on an average income of less than a dollar a day.

Global economic well-being, traditionally measured by national income and also by levels of capacities, grew during the second half of the twentieth century, to an extent and with a speed never experienced in the history of humankind.

But the inequalities within and between various countries have also grown significantly. While some of the more industrialized and developed countries and economic zones – the ones that are most industrialized and developed – have seen their income grow considerably, other countries have in fact been excluded from the overall improvement of the economy and their situation has even worsened.

After the Second Vatican Council in his Encyclical Letter Populorum Progressio of 1967, Paul VI already clearly and prophetically denounced the dangers of an economic development conceived in liberalist terms because of its harmful consequences for world equilibrium and peace. The Pontiff asserted that the defence of life and the promotion of people’s cultural and moral development are the essential conditions for the promotion of authentic development. On these grounds, Paul VI said that full and global development is “the new name of peace”.

Forty years later, in its annual Report of in 2007, the International Monetary Fund recognized the close connection between an inadequately managed process of globalization on the one hand, and the world’s great inequalities on the other. Today the modern means of communication make these great economic, social and cultural inequalities obvious to everyone, rich and poor alike, giving rise to tensions and to massive migratory movements.

Nonetheless, it should be reiterated that the process of globalisation with its positive aspects is at the root of the world economy's great development in the twentieth century. It is worth recalling that between 1900 and 2000 the world population increased almost fourfold and the wealth produced worldwide grew much more rapidly, resulting in a significant rise of average per capita income. At the same time, however, the distribution of wealth did not become fairer but in many cases worsened.

What has driven the world in such a problematic direction for its economy and also for peace?

First and foremost, an economic liberalism that spurns rules and controls. Economic liberalism is a theoretical system of thought, a form of “economic apriorism” that purports to derive laws for how markets function from theory, these being laws of capitalistic development, while exaggerating certain aspects of markets. An economic system of thought that sets down a priori the laws of market functioning and economic development, without measuring them against reality, runs the risk of becoming an instrument subordinated to the interests of the countries that effectively enjoy a position of economic and financial advantage.

Regulations and controls, imperfect though they may be, already often exist at the national and regional levels; whereas on the international level, it is hard to apply and consolidate such controls and rules.

The inequalities and distortions of capitalist development are often an expression not only of economic liberalism but also of utilitarian thinking: that is, theoretical and practical approaches according to which what is useful for the individual leads to the good of the community. This saying has a core of truth, but it cannot be ignored that individual utility – even where it is legitimate – does not always favour the common good. In many cases a spirit of solidarity is called for that transcends personal utility for the good of the community.

In the 1920s, some economists had already warned about giving too much weight, in the absence of regulations and controls, to theories which have since become prevailing ideologies and practices on the international level.

One devastating effect of these ideologies, especially in the last decades of the past century and the first years of the current one, has been the outbreak of the crisis in which the world is still immersed.

In his social encyclical, Benedict XVI precisely identified the roots of a crisis that is not only economic and financial but above all moral in nature. In fact, as the Pontiff notes, to function correctly the economy needs ethics; and not just of any kind but one that is people-centred. He goes on to denounce the role played by utilitarianism and individualism and the responsibilities of those who have adopted and promoted them as the parameters for the optimal behaviour of all economic and political agents who operate and interact in the social context. But Benedict XVI also identifies and denounces a new ideology, that of “technocracy”.

2. The Role of Technology and the Ethical Challenge

The great economic and social development of the past century, with their bright spots and serious shadows, can also be attributed in large part to the continued development of technology and more recently to advances in information technologies and especially their applications in the economy and most significantly in finance.

However, to interpret the current new social question lucidly, we must avoid the error – itself a product of neo-liberal thinking – that would consider all the problems that need tackling to be exclusively of a technical nature. In such a guise, they evade the needed discernment and ethical evaluation. In this context Benedict XVI's encyclical warns about the dangers of the technocracy ideology: that is, of making technology absolute, which “tends to prevent people from recognizing anything that cannot be explained in terms of matter alone” and minimizing the value of the choices made by the concrete human individual who works in the economic-financial system by reducing them to mere technical variables. Being closed to a “beyond” in the sense of something more than technology, not only makes it impossible to find adequate solutions to the problems, but it impoverishes the principal victims of the crisis more and more from the material standpoint.

In the context of the complexity of the phenomena, the importance of the ethical and cultural factors cannot be overlooked or underestimated. In fact, the crisis has revealed behaviours like selfishness, collective greed and the hoarding of goods on a great scale. No one can be content with seeing man live like “a wolf to his fellow man”, according to the concept expounded by Hobbes. No one can in conscience accept the development of some countries to the detriment of others. If no solutions are found to the various forms of injustice, the negative effects that will follow on the social, political and economic level will be destined to create a climate of growing hostility and even violence, and ultimately undermine the very foundations of democratic institutions, even the ones considered most solid.

Recognizing the primacy of being over having and of ethics over the economy, the world’s peoples ought to adopt an ethic of solidarity as the animating core of their action. This implies abandoning all forms of petty selfishness and embracing the logic of the global common good which transcends merely contingent, particular interests. In a word, they ought to have a keen sense of belonging to the human family which means sharing the common dignity of all human beings: “Even prior to the logic of a fair exchange of goods and the forms of justice appropriate to it, there exists something which is due to man because he is man, by reason of his lofty dignity.”

In 1991, after the failure of Marxist communism, Blessed John Paul II had already warned of the risk of an “idolatry of the market, an idolatry which ignores the existence of goods which by their nature are not and cannot be mere commodities.” Today his warning needs to be heeded without delay and a road must be taken that is in greater harmony with the dignity and transcendent vocation of the person and the human family.

3. An Authority over Globalization

On the way to building a more fraternal and just human family and, even before that, a new humanism open to transcendence, Blessed John XXIII’s teaching seems especially timely. In the prophetic Encyclical Pacem in Terris of 1963, he observed that the world was heading towards ever greater unification. He then acknowledged the fact that a correspondence was lacking in the human community between the political organization “on a world level and the objective needs of the universal common good”. He also expressed the hope that one day “a true world political authority” would be created.

In view of the unification of the world engendered by the complex phenomenon of globalization, and of the importance of guaranteeing, in addition to other collective goods, the good of a free, stable world economic and financial system at the service of the real economy, today the teaching of Pacem in Terris appears to be even more vital and worthy of urgent implementation.

In the same spirit of Pacem in Terris, Benedict XVI himself expressed the need to create a world political authority. This seems obvious if we consider the fact that the agenda of questions to be dealt with globally is becoming ever longer. Think, for example, of peace and security; disarmament and arms control; promotion and protection of fundamental human rights; management of the economy and development policies; management of the migratory flows and food security, and protection of the environment. In all these areas, the growing interdependence between States and regions of the world becomes more and more obvious as well as the need for answers that are not just sectorial and isolated, but systematic and integrated, rich in solidarity and subsidiarity and geared to the universal common good.

As the Pope reminds us, if this road is not followed, “despite the great progress accomplished in various sectors, international law would risk being conditioned by the balance of power among the strongest nations.”

The purpose of the public authority, as John XXIII recalled in Pacem in Terris, is first and foremost to serve the common good. Therefore, it should be endowed with structures and adequate, effective mechanisms equal to its mission and the expectations placed in it. This is especially true in a globalized world which makes individuals and peoples increasingly interconnected and interdependent, but which also reveals the existence of monetary and financial markets of a predominantly speculative sort that are harmful for the real economy, especially of the weaker countries.

This is a complex and delicate process. A supranational Authority of this kind should have a realistic structure and be set up gradually. It should be favourable to the existence of efficient and effective monetary and financial systems; that is, free and stable markets overseen by a suitable legal framework, well-functioning in support of sustainable development and social progress of all, and inspired by the values of charity and truth. It is a matter of an Authority with a global reach that cannot be imposed by force, coercion or violence, but should be the outcome of a free and shared agreement and a reflection of the permanent and historic needs of the world common good. It ought to arise from a process of progressive maturation of consciences and freedoms as well as the awareness of growing responsibilities. Consequently, reciprocal trust, autonomy and participation cannot be overlooked as if they were superfluous elements. The consent should involve an ever greater number of countries that adhere with conviction, through a sincere dialogue that values the minority opinions rather than marginalizing them. So the world Authority should consistently involve all peoples in a collaboration in which they are called to contribute, bringing to it the heritage of their virtues and their civilizations.

The establishment of a world political Authority should be preceded by a preliminary phase of consultation from which a legitimated institution will emerge that is in a position to be an effective guide and, at the same time, can allow each country to express and pursue its own particular good. The exercise of this Authority at the service of the good of each and every one will necessarily be super partes (impartial): that is, above any partial vision or particular good, in view of achieving the common good. Its decisions should not be the result of the more developed countries' excessive power over the weaker countries. Instead, they should be made in the interest of all, not only to the advantage of some groups, whether they are formed by private lobbies or national governments.

A supranational Institution, the expression of a “community of nations”, will not last long, however, if the countries’ diversities from the standpoint of cultures, material and immaterial resources and historic and geographic conditions, are not recognized and fully respected. The lack of a convinced consensus, nourished by an unceasing moral communion on the part of the world community, would also reduce the effectiveness of such an Authority.

What is valid on the national level is also valid on the global level. A person is not made to serve authority unconditionally. Rather, it is the task of authority to be at the service of the person, consistent with the pre-eminent value of human dignity. Likewise, governments should not serve the world Authority unconditionally. Instead, it is the world Authority that should put itself at the service of the various member countries, according to the principle of subsidiarity. Among the ways it should do this is by creating the socio-economic, political and legal conditions essential for the existence of markets that are efficient and efficacious because they are not over-protected by paternalistic national policies and not weakened by systematic deficits in public finances and of the gross national products – indeed, such policies and deficits actually hamper the markets themselves in operating in a world context as open and competitive institutions.

In the tradition of the Church’s Magisterium which Benedict XVI has vigorously embraced, the principle of subsidiarity should regulate relations between the State and local communities and between public and private institutions, not excluding the monetary and financial institutions. So, on a higher level, it ought to govern the relations between a possible future global public Authority and regional and national institutions. This principle guarantees both democratic legitimacy and the efficacy of the decisions of those called to make them. It allows respect for the freedom of people, individually and in communities, and at the same time, allows them to take responsibility for the objectives and duties that pertain to them.
According to the logic of subsidiarity, the higher Authority offers its subsidium, that is, its aid, only when individual, social or financial actors are intrinsically deficient in capacity, or cannot manage by themselves to do what is required of them. Thanks to the principle of solidarity, a lasting and fruitful relation is built up between global civil society and a world public Authority as States, intermediate bodies, various institutions – including economic and financial ones – and citizens make their decisions with a view to the global common good, which transcends national goods.As we read in Caritas in Veritate, “The governance of globalization must be marked by subsidiarity, articulated into several layers and involving different levels that can work together.” Only in this way can the danger of a central Authority’s bureaucratic isolation be avoided, which would otherwise risk being delegitimized by an excessive distance from the realities on which it is based and easily fall prey to paternalistic, technocratic or hegemonic temptations.
However, a long road still needs to be travelled before arriving at the creation of a public Authority with universal jurisdiction. It would seem logical for the reform process to proceed with the United Nations as its reference because of the worldwide scope of its responsibilities, its ability to bring together the nations of the world, and the diversity of its tasks and those of its specialized Agencies. The fruit of such reforms ought to be a greater ability to adopt policies and choices that are binding because they are aimed at achieving the common good on the local, regional and world levels. Among the policies, those regarding global social justice seem most urgent: financial and monetary policies that will not damage the weakest countries; and policies aimed at achieving free and stable markets and a fair distribution of world wealth, which may also derive from unprecedented forms of global fiscal solidarity, which will be dealt with later.On the way to creating a world political Authority, questions of governance (that is, a system of merely horizontal coordination without an authority super partes cannot be separated from those of a shared government (that is, a system which in addition to horizontal coordination establishes an authority super partes) which is functional and proportionate to the gradual development of a global political society. The establishment of a global political Authority cannot be achieved without an already functioning multilateralism, not only on a diplomatic level, but also and above all in relation to programs for sustainable development and peace. It is not possible to arrive at global Government without giving political expression to pre-existing forms of interdependence and cooperation.

4. Towards Reforming the International Financial and Monetary Systems in a way that Responds to the Needs of all Peoples
In economic and financial matters, the most significant difficulties come from the lack of an effective set of structures that can guarantee, in addition to a system of governance, a system of government for the economy and international finance.What can be said about this prospect? What steps can be taken concretely?
With regard to the current global economic and financial systems, two decisive factors should be stressed. The first is the gradual decline in efficacy of the Bretton Woods institutions beginning in the early 1970s. In particular, the International Monetary Fund has lost an essential element for stabilizing world finance, that of regulating the overall money supply and vigilance over the amount of credit risk taken on by the system. To sum it up, stabilizing the world monetary system is no longer a “universal public good” within its reach.The second factor is the need for a minimum, shared body of rules to manage the global financial market which has grown much more rapidly than the real economy. This situation of rapid, uneven growth has come about, on the one hand, because of the overall abrogation of controls on capital movements and the tendency to deregulate banking and financial activities; and on the other, because of advances in financial technology, due largely to information technology.

On the structural level, in the latter part of the last century, monetary and financial activities worldwide grew much more rapidly than the production of goods and services. In this context, the quality of credit tended to decrease to the point that it exposed the credit institutions to more risk than was reasonably sustainable. It is sufficient to look at the fate of large and small credit institutions during the crises that broke out in the 1980s and 1990s, and finally in the 2008 crisis.
Again in the last part of the twentieth century, there was a growing tendency to define the strategic directions of economic and financial policy in terms of ‘clubs’ and of larger or smaller groups of more developed countries. While not denying the positive aspects of this approach, it is impossible to overlook that it did not appear to respect the representative principle fully, in particular of the less developed or emerging countries.The need to heed the voices of a greater number of countries has led to expanding the relevant groups; for instance, there is now a G20 where there was once just a G7. This has been a positive development because it became possible to include developing and emerging countries with larger populations in shaping the economy and global finance.

In the area of the G20, concrete tendencies can thus mature which, when worked out properly in the appropriate technical centres, will be able to guide the competent bodies on the national and regional level towards consolidating existing institutions and creating new ones with appropriate and effective instruments on the international level.
Moreover, the G20 leaders themselves said in their final Statement in Pittsburgh 2009: “The economic crisis demonstrates the importance of ushering in a new era of sustainable global economic activity grounded in responsibility”. To tackle the crisis and open up a new era “of responsibility”, in addition to technical and short-term measures, the leaders put forth the proposal “to reform the global architecture to meet the needs of the 21st century,” and later the proposal “to launch a framework that lays out the policies and the way we act together to generate strong, sustainable and balanced global growth”.Therefore, a process of reflection and reforms needs to be launched that will explore creative and realistic avenues for taking advantage of the positive aspects of already existing forums.
Specific attention should be paid to the reform of the international monetary system and, in particular, the commitment to create some form of global monetary management, something that is already implicit in the Statutes of the International Monetary Fund. It is obvious that to some extent this is equivalent to putting the existing exchange systems up for discussion in order to find effective means of coordination and supervision. This process must also involve the emerging and developing countries in defining the stages of a gradual adaptation of the existing instruments.In fact, one can see an emerging requirement for a body that will carry out the functions of a kind of “central world bank” that regulates the flow and system of monetary exchanges similar to the national central banks. The underlying logic of peace, coordination and common vision which led to the Bretton Woods Agreements needs to be dusted off in order to provide adequate answers to the current questions. On the regional level, this process could begin by strengthening the existing institutions, such as the European Central Bank. However, this would require not only a reflection on the economic and financial level, but also and first of all on the political level, so as to create the set of public institutions that will guarantee the unity and consistency of the common decisions.
These measures ought to be conceived of as some of the first steps in view of a public Authority with universal jurisdiction; as a first stage in a longer effort by the global community to steer its institutions towards achieving the common good. Other stages will have to follow in which the dynamics familiar to us may become more marked, but they may also be accompanied by changes which would be useless to try to predict today.In this process, the primacy of the spiritual and of ethics needs to be restored and, with them, the primacy of politics – which is responsible for the common good – over the economy and finance. These latter need to be brought back within the boundaries of their real vocation and function, including their social function, in consideration of their obvious responsibilities to society, in order to nourish markets and financial institutions which are really at the service of the person, which are capable of responding to the needs of the common good and universal brotherhood, and which transcend all forms of economist stagnation and performative mercantilism.
On the basis of this sort of ethical approach, it seems advisable to reflect, for example, on:a) taxation measures on financial transactions through fair but modulated rates with charges proportionate to the complexity of the operations, especially those made on the “secondary” market. Such taxation would be very useful in promoting global development and sustainability according to the principles of social justice and solidarity. It could also contribute to the creation of a world reserve fund to support the economies of the countries hit by crisis as well as the recovery of their monetary and financial system;
b) forms of recapitalization of banks with public funds making the support conditional on “virtuous” behaviours aimed at developing the “real economy”;c) the definition of the domains of ordinary credit and of Investment Banking. This distinction would allow a more effective management of the “shadow markets” which have no controls and limits.
It is sensible and realistic to allow the necessary time to build up broad consensuses, but the goal of the universal common good with its inescapable demands is waiting on the horizon. Moreover, it is hoped that those in universities and other institutions who educate tomorrow's leadership will work hard to prepare them for their responsibilities to discern the global public good and serve it in a constantly changing world. The gap between ethical training and technical preparation needs to be filled by highlighting in a particular way the inescapable synergy between the two levels of practical doing (praxis) and of boundless human striving (poièsis). The same effort is required from all those who are in a position to enlighten world public opinion in order to help it to brave this new world, no longer with anxiety but in hope and solidarity.

Conclusions
Under the current uncertainties, in a society capable of mobilizing immense means but whose cultural and moral reflection is still inadequate with regard to their use in achieving the appropriate ends, we are invited to not give in and to build above all a meaningful future for the generations to come. We should not be afraid to propose new ideas, even if they might destabilize pre-existing balances of power that prevail over the weakest. They are a seed thrown to the ground that will sprout and hurry towards bearing fruit.As Benedict XVI exhorts us, agents on all levels – social, political, economic, professional – are urgently needed who have the courage to serve and to promote the common good through an upright life. Only they will succeed in living and seeing beyond the appearances of things and perceiving the gap between existing reality and untried possibilities.
Paul VI emphasized the revolutionary power of “forward-looking imagination” that can perceive the possibilities inscribed in the present and guide people towards a new future. By freeing his imagination, man frees his existence. Through an effort of community imagination, it is possible to transform not only institutions but also lifestyles and encourage a better future for all peoples.Modern States became structured wholes over time and reinforced sovereignty within their own territory. But social, cultural and political conditions have gradually changed. Their interdependence has grown – so it has become natural to think of an international community that is integrated and increasingly ruled by a shared system – but a worse form of nationalism has lingered on, according to which the State feels it can achieve the good of its own citizens in a self-sufficient way.
Today all of this seems anachronistic and surreal, and all the nations, great or small, together with their governments, are called to go beyond the “state of nature” which would keep States in a never-ending struggle with one another. Globalization, despite some of its negative aspects, is unifying peoples more and prompting them to move towards a new “rule of law” on the supranational level, supported by a more intense and fruitful collaboration. With dynamics similar to those that put an end in the past to the “anarchical” struggle between rival clans and kingdoms with regard to the creation of national states, today humanity needs to be committed to the transition from a situation of archaic struggles between national entities, to a new model of a more cohesive, polyarchic international society that respects every people's identity within the multifaceted riches of a single humanity. Such a passage, which is already timidly under way, would ensure the citizens of all countries – regardless of their size or power – peace and security, development, and free, stable and transparent markets. As John Paul II warns us, “Just as the time has finally come when in individual States a system of private vendetta and reprisal has given way to the rule of law, so too a similar step forward is now urgently needed in the international community.”Time has come to conceive of institutions with universal competence, now that vital goods shared by the entire human family are at stake, goods which the individual States cannot promote and protect by themselves.
So conditions exist for definitively going beyond a ‘Westphalian’ international order in which the States feel the need for cooperation but do not seize the opportunity to integrate their respective sovereignties for the common good of peoples.It is the task of today’s generation to recognize and consciously to accept these new world dynamics for the achievement of a universal common good. Of course, this transformation will be made at the cost of a gradual, balanced transfer of a part of each nation’s powers to a world Authority and to regional Authorities, but this is necessary at a time when the dynamism of human society and the economy and the progress of technology are transcending borders, which are in fact already very eroded in a globalized world.
The birth of a new society and the building of new institutions with a universal vocation and competence are a prerogative and a duty for everyone, with no distinction. What is at stake is the common good of humanity and the future itself.In this context, for every Christian there is a special call of the Spirit to become committed decisively and generously so that the many dynamics under way will be channelled towards prospects of fraternity and the common good. An immense amount of work is to be done towards the integral development of peoples and of every person. As the Fathers said at the Second Vatican Council, this is a mission that is both social and spiritual, which “ to the extent that the former can contribute to the better ordering of human society, it is of vital concern to the Kingdom of God.”
In a world on its way to rapid globalization, the reference to a world Authority becomes the only horizon compatible with the new realities of our time and the needs of humankind. However, it should not be forgotten that this development, given wounded human nature, will not come about without anguish and suffering.Through the account of the Tower of Babel (Genesis 11:1-9), the Bible warns us how the “diversity” of peoples can turn into a vehicle for selfishness and an instrument of division. In humanity there is a real risk that peoples will end up not understanding each other and that cultural diversities will lead to irremediable oppositions. The image of the Tower of Babel also warns us that we must avoid a “unity” that is only apparent, where selfishness and divisions endure because the foundations of the society are not stable. In both cases, Babel is the image of what peoples and individuals can become when they do not recognize their intrinsic transcendent dignity and brotherhood.
The spirit of Babel is the antithesis of the Spirit of Pentecost (Acts 2:1-12), of God’s design for the whole of humanity: that is, unity in truth. Only a spirit of concord that rises above divisions and conflicts will allow humanity to be authentically one family and to conceive of a new world with the creation of a world public Authority at the service of the common good.

 

Tłumaczenie w Google.

Wstęp


"Sytuacja świata wymaga wspólnego wysiłku wszystkich, dokładną analizę każdego aspektu problemu - społecznych, ekonomicznych, kulturalnych i duchowych. Kościół, który posiada wieloletnie doświadczenie w sprawach ludzkich i nie ma zamiaru uczestniczyć w działalności politycznej każdego kraju, "ma tylko jeden cel: aby prowadzić dalej dzieło Chrystusa pod przewodnictwem Ducha Świętego Pocieszyciela. A Chrystus przyszedł na świat, aby dać świadectwo prawdzie i zapisz, nie osądzać, aby służyć, nie aby mu służono ".

Tymi słowami, w prorockiej i zawsze aktualne encyklice Populorum progressio z 1967 r., Paweł VI przedstawione w przejrzysty sposób "trajektorie" Kościoła ścisły związek ze światem. Te tory przecinają się w głębokiej wartości godności człowieka i dążenie do wspólnego dobra, które sprawiają, że osoby odpowiedzialne i swobodę działania zgodnie z ich najwyższe aspiracje.

Kryzys gospodarczy i finansowy, który na świecie przeżywa wszyscy nazywają, ludzi i narodów, aby zgłębić zasad i kultury i wartości moralnych na podstawie współżycia społecznego. Co więcej, kryzys angażuje podmiotów prywatnych i władz publicznych na poziomie krajowym, regionalnym i międzynarodowym, w poważnej refleksji zarówno na przyczyny i rozwiązania o charakterze politycznym, gospodarczym i technicznym.

W tej perspektywie, jak Benedykt XVI naucza, kryzys "zobowiązuje nas do ponownego przemyślenia naszej drogi, aby ustawić się nowych zasad i do odkrywania nowych form zaangażowania, do korzystania z pozytywnych doświadczeń i odrzucenia negatywnych. Kryzys staje się okazją do rozeznania i kształtować nową wizję przyszłości. W tym duchu, z ufnością, a nie rezygnacji, należy rozwiązać problemy współczesności. "

Przywódcy G20 siebie powiedział w oświadczeniu, że przyjęte w Pittsburghu w 2009 roku: "kryzys gospodarczy wskazuje na znaczenie dając początek nowej ery zrównoważonego globalnego działalności gospodarczej zakorzenione w odpowiedzialności".

Papieska Rada ds. Sprawiedliwości i Pokoju teraz odpowiada na apel Ojca Świętego, a jednocześnie dotyczy wszystkich naszych własnych, zwłaszcza dotyczy tych, którzy płacą wysoką cenę za najbardziej aktualnej sytuacji. Z całym szacunkiem dla właściwych władz cywilnych i politycznych, Rada niniejszym ofert i dzieli się refleksją: w kierunku reformy międzynarodowego systemu finansowego i walutowego w kontekście globalnej władzy publicznej.

Refleksja ta ma nadzieję na korzyści przywódców świata i wszystkich ludzi dobrej woli. Jest to ćwiczenie, odpowiedzialności nie tylko wobec obecnej, ale przede wszystkim wobec przyszłych pokoleń, aby mieć nadzieję na lepszą przyszłość i wiarę w ludzką godność i zdolność do czynienia dobra może nigdy nie zostanie zniesione.

Kardynał Peter K.A. Turkson + Mario Toso

Prezes Sekretarz

Założenie

Każdy człowiek i każda akcja społeczności i jest odpowiedzialny za promowanie dobra wspólnego. Wierni swemu powołaniu etyczne i religijne, wspólnoty religijne powinny przejąć inicjatywę w pytaniem, czy ludzka rodzina posiada środki wystarczające na jego dyspozycji w celu osiągnięcia globalnego dobra wspólnego. Kościół ze swej strony jest powołany, aby wspierać w każdy bez wyjątku, chęć przyłączenia się do "kwoty monumentalne indywidualnego i zbiorowego wysiłku", które ludzie stworzyli "w całym ciągu wieków ... poprawić warunki ich życia .... [T] jego działalności człowieka w zgodzie z wolą Bożą ".

1. Rozwoju Gospodarczego i nierówności

Grób kryzys gospodarczy i finansowy, który na świecie przeżywa sprężyny dziś z wielu przyczyn. Opinie na temat liczby i znaczenia tych przyczyn są bardzo zróżnicowane. Niektórzy komentatorzy podkreślają przede wszystkim pewne błędy związane z polityki gospodarczej i finansowej, inni podkreślają strukturalne słabości instytucji politycznych, gospodarczych i finansowych, jeszcze inni twierdzą, że przyczyny są etyczne awarii występujących na wszystkich szczeblach gospodarki świata, który jest coraz bardziej zdominowany przez utylitaryzm i materializm. Na każdym etapie kryzysu, można odkryć szczególności błędów technicznych przeplata się z niektórych zasady etyczne.

Na rynkach dóbr materialnych, czynników naturalnych i zdolności produkcyjnych, jak również pracy w każdym z wielu form określenia limitów ilościowych przez ustalenie relacji kosztów i cen, które w pewnych warunkach, pozwalają na efektywną alokację zasobów.

Na rynkach walutowych i finansowych, jednak dynamika są zupełnie inne. W ostatnich dziesięcioleciach, był to banki, kredyt,, który wygenerował pieniądze, które z kolei zwrócił się dalszej ekspansji kredytowej. W ten sposób, system gospodarczy był napędzany w kierunku spirali inflacyjnej, która nieuchronnie napotkał ograniczyć niebezpieczeństwo, że instytucje kredytowe mogą zaakceptować. Stanęli przed ostatecznym niebezpieczeństwo upadłości, z negatywnymi konsekwencjami dla całego systemu gospodarczego i finansowego

Po II wojnie światowej, gospodarek narodowych postępy, choć ogromne ofiary za miliony, a nawet miliardów ludzi, którzy, jako producenci i przedsiębiorcy z jednej strony, jak i oszczędzających i konsumentów, z drugiej, umieścił ich zaufanie do ekspansji regularnego i stopniowego podaży pieniądza i inwestycji w zgodzie z możliwości realnego wzrostu gospodarki.

Od 1990 roku, widzieliśmy, że pieniądz i kredyt instrumentów na całym świecie rosły szybciej niż przychody, a nawet dostosowanie do aktualnych cen. Z tego doszło tworzenie kieszeni nadmiernej płynności i pęcherzyki spekulacyjny, który później przekształcił się w serii wypłacalności i zaufanie kryzysom, które rozprzestrzeniły i następowały po sobie na przestrzeni lat.

Pierwszy kryzys miał miejsce w latach 1970 do 1980 roku i było związane z nieszczęśliwym gwałtowny wzrost cen ropy naftowej. Następnie doszło do serii kryzysów w krajach rozwijających się, na przykład, pierwszy kryzys w Meksyku w 1980 oraz w Brazylii, Rosji i Korei, a następnie ponownie w Meksyku w 1990, jak również w Tajlandii i Argentyny.

Bańki spekulacyjnej na rynku nieruchomości oraz ostatniego kryzysu finansowego są tego samego pochodzenia w nadmiernej ilości pieniędzy i mnóstwo instrumentów finansowych na całym świecie.

Zważywszy, że kryzysy w krajach rozwijających się, które z narażeniem udziałem globalnego systemu walutowego i finansowego zostały zawarte za pośrednictwem interwencji przez kraje bardziej rozwinięte, wybuchu kryzysu w 2008 roku charakteryzował się inny czynnik w porównaniu z poprzednimi, coś decydującego i wybuchowych. Wygenerowano w kontekście Stanów Zjednoczonych, miała miejsce w jednym z najważniejszych stref dla światowej gospodarki i finansów. Wywiera bezpośredni wpływ na to, co jest nadal walutą odniesienia dla ogromnej większości międzynarodowych transakcji handlowych.

Podejścia liberalnego, niechętni interwencji na rynkach, postanowił umożliwić ważnych międzynarodowych instytucji finansowych do upadku w stan upadłości, przy założeniu, że będzie zawierać kryzysu i jego skutków. Niestety, zrodził się powszechny brak zaufania i nagła zmiana postawy. Różnych publicznych wystąpieniach bardzo szeroki zakres (ponad 20% produktu krajowego brutto) były pilnie potrzebne, aby powstrzymać negatywne skutki, które mogą mieć ogarnia całego międzynarodowego systemu finansowego.

Konsekwencje dla gospodarki realnej, co z poważnych trudności w niektórych sektorach - przede wszystkim budowy - i rozpowszechnianie niekorzystnych prognoz, wywołały negatywnej tendencji w produkcji i handlu międzynarodowego z bardzo poważne konsekwencje dla zatrudnienia, jak również innych działań, które prawdopodobnie jeszcze nie mieli pełen wpływ. Koszty są bardzo uciążliwe dla milionów ludzi w krajach rozwiniętych, ale także i przede wszystkim dla miliardów w rozwijających się.

W krajach i obszarach, na których najbardziej podstawowych produktów, takich jak zdrowie, żywność i schronienie nadal brakuje ponad miliarda ludzi są zmuszeni przetrwać na średnim dochodzie wynoszącym mniej niż dolara dziennie.

Globalny dobrobyt gospodarczy, tradycyjnie mierzona dochodu narodowego, a także przez poziom zdolności, wzrósł w drugiej połowie XX wieku, w zakresie i przy prędkości nigdy nie doświadczyli w historii ludzkości.

Ale nierówności wewnątrz i pomiędzy różnymi krajami również znacznie się zwiększyła. Chociaż niektóre z bardziej uprzemysłowionych i rozwiniętych oraz stref ekonomicznych - te, które są najbardziej uprzemysłowionych i rozwiniętych - nie widziałem ich dochody rosną znacznie, inne kraje zostały faktycznie wyłączone z ogólnej poprawy gospodarki i ich sytuacja jeszcze się pogorszyły.

Po Soborze Watykańskim II w swej encyklice Populorum progressio z 1967 r., Paweł VI już jasno i proroczo potępił niebezpieczeństwa rozwoju gospodarczego poczęty w liberalnego zakresie ze względu na szkodliwe skutki dla równowagi i pokoju w świecie. Papież zapewnił, że obrona życia i promowanie różnorodności kulturowej i moralnej ludzi rozwoju to niezbędne warunki dla promocji autentycznego rozwoju. Na tej podstawie, Paweł VI powiedział, że pełne i globalnego rozwoju jest "nowym imieniem pokoju".

Czterdzieści lat później, w swoim rocznym sprawozdaniu z 2007 r., Międzynarodowy Fundusz Walutowy uznał ścisły związek pomiędzy niewłaściwie prowadzony proces globalizacji z jednej strony, i wielkich światowych nierówności na innych. Obecnie nowoczesne środki komunikacji, aby te wielkie ekonomiczne, społeczne i kulturowe nierówności oczywiste dla wszystkich, bogatych i biednych, powodujące napięcia i do masowych ruchów migracyjnych.

Niemniej jednak, należy powtórzyć, że proces globalizacji z jej pozytywnych aspektów jest źródłem gospodarki na świecie wielki rozwój w XX wieku. Warto przypomnieć, że w latach 1900 i 2000 ludności świata zwiększyła się prawie czterokrotnie i bogactwo produkowanych na całym świecie wzrosła znacznie szybciej, co powoduje znaczny wzrost średniego dochodu na mieszkańca. Jednocześnie jednak, że podział bogactwa nie stał się sprawiedliwszy, ale w wielu przypadkach pogorszyła się.

Co skłoniło świata w takim kierunku problemem dla gospodarki, a także dla pokoju?

Po pierwsze, liberalizm gospodarczy, który pogardza ​​przepisów i kontroli. Liberalizmu gospodarczego jest system teoretyczny myśli, forma "aprioryzm gospodarczego", które rzekomo wynikają prawa, jak funkcjonowania rynków z teorii, podczas gdy te prawa kapitalistycznego rozwoju, a wyolbrzymianie niektórych aspektów rynków. Systemu gospodarczego, myśli, że ustanawia a priori prawa funkcjonowania rynku i rozwoju gospodarczego, bez mierzenia ich z rzeczywistością, ponosi ryzyko, staje się narzędziem podporządkowane interesom krajów, które skutecznie korzystać z pozycji korzyści ekonomicznych i finansowych.

Regulacji i kontroli, niedoskonałe, że mogą oni być już często istnieją na poziomie krajowym i regionalnym, podczas gdy na szczeblu międzynarodowym, trudno jest się i konsolidacji takich kontroli i zasad.

Nierówności oraz zniekształceń rozwoju kapitalizmu są często wyrazem nie tylko liberalizmu gospodarczego, ale również użytkowych myślenia: to, podejścia teoretycznego i praktycznego, zgodnie z którym to, co jest przydatne dla jednostki prowadzi do dobra wspólnoty. To powiedzenie ma rdzeń prawdy, ale nie można zapominać, że poszczególne narzędzia - nawet jeśli jest to uzasadnione - nie zawsze rzecz dobra wspólnego. W wielu przypadkach duchu solidarności jest wymagana, która wykracza poza osobiste narzędzie dla dobra wspólnoty.

W 1920 roku, niektórzy ekonomiści już ostrzegał przed zbyt wielkiej wagi, w przypadku braku regulacji i kontroli, do teorii, które stały się panujących ideologii i praktyk na szczeblu międzynarodowym.

Jeden niszczący wpływ tych ideologii, zwłaszcza w ostatnich dekadach ubiegłego wieku i pierwszych lat obecny, był wybuch kryzysu, w której świat jest wciąż żyje.

W swojej encyklice społecznej Benedykta XVI precyzyjnie określone korzenie kryzysu, który jest nie tylko ekonomiczne i finansowe, ale przede wszystkim moralny charakter. W istocie, jak zauważa Papież, mogła funkcjonować w pełnym gospodarka potrzebuje etyki, a nie tylko wszelkiego rodzaju, ale taki, który jest na ludziach. Dodaje, wypowiedzieć roli utylitaryzmu i indywidualizmu i obowiązki tych, którzy przyjęli i promować je jako parametry optymalne zachowanie wszystkich podmiotów gospodarczych i politycznych agentów, którzy działają i interakcji w kontekście społecznym. Ale Benedykt XVI wskazuje także i demaskuje nową ideologię, że z "technokracji".

2. Rola Technologii i etyczne wyzwanie

Wielki rozwój gospodarczy i społeczny w minionym wieku, z ich jasne plamy i cienie poważne, może być również nadana w dużej mierze dalszy rozwój technologii, a ostatnio do postępu w zakresie technologii informacyjnych, a zwłaszcza ich zastosowania w gospodarce i co najważniejsze w zakresie finansów.

Jednak do interpretacji obecnej nowych kwestii społecznej klarownie, musimy unikać błędów - sam produkt myślenia neoliberalnego - że pod uwagę wszystkie problemy, które wymagają przeciwdziałania być wyłącznie natury technicznej. W takim przebraniu, gdy jej unika potrzebne rozeznania i oceny etycznej. W tym kontekście Benedykt XVI w encyklice ostrzega o niebezpieczeństwach związanych z ideologią technokracji: to znaczy uczynienie technologii absolut, który "ma tendencję, aby ludzie nie uznając niczego, co nie da się wyjaśnić w kategoriach materii sam" i minimalizując wartość dokonanych wyborów przez konkretne jednostki ludzkiej, która pracuje w systemie ekonomiczno-finansowych, zmniejszając je do czysto techniczny zmiennych. Zamknął się "poza" w sensie coś więcej niż technologia, nie tylko sprawia, że ​​niemożliwe do znalezienia właściwych rozwiązań problemów, ale zubaża głównymi ofiarami kryzysu coraz więcej z punktu widzenia materiału.

W kontekście złożoności zjawiska, znaczenie czynniki etyczne i kulturowe nie mogą być pomijane lub niedoceniane. W rzeczywistości, kryzys ujawnił zachowania, takie jak egoizm, chciwość zbiorowych i gromadzenie towarów na wielką skalę. Nikt nie może być zadowolony z widząc człowieka tak żyć "wilka do swego bliźniego", według koncepcji wyłożył Hobbesa. Nikt nie może w sumieniu przyjąć rozwoju tych krajów, które ze szkodą dla innych. Jeśli nie ma rozwiązania znajdują się na różne formy niesprawiedliwości, negatywnych skutków, które pójdą na społecznej, politycznej i gospodarczej na poziomie zostaną przeznaczone na stworzenie klimatu rosnącej wrogości, a nawet przemocy, a ostatecznie do podważenia fundamentów instytucji demokratycznych, nawet tych uważanych za najbardziej solidne.

Uznając prymat bycia na posiadanie i etyki na gospodarkę, ludzi na świecie, powinien przyjąć etyki solidarności jako rdzeń animacji ich działania. Oznacza to porzucenie wszelkich form drobnych egoizmu i obejmując logiki globalnego dobra wspólnego, która wykracza poza tylko przygodne, partykularne interesy. Jednym słowem, to powinna mieć głębokie poczucie przynależności do rodziny ludzkiej, co oznacza dzielenie wspólnej godności wszystkich ludzi: "Jeszcze przed logika sprawiedliwego wymiany towarów i formy sprawiedliwości właściwe, istnieje istnieje coś, co jest ze względu na człowieka, bo jest człowiekiem, z powodu jego wielkiej godności. "

W 1991 roku, po upadku marksistowskiego komunizmu, błogosławionego Jana Pawła II już ostrzegł przed ryzykiem "bałwochwalstwo rynku, bałwochwalstwo, które ignoruje istnienie towarów, które ze swej natury nie są i nie mogą być zwykłymi towarami." Dzisiaj jego ostrzeżenie musi być brane pod uwagę bez zwłoki i drogi należy uznać, że jest w większej harmonii z godnością i transcendentnego powołania człowieka i rodziny ludzkiej.

3. Urząd nad Globalizacja

W drodze do budowania bardziej braterskiego i po prostu ludzkiej rodziny, a nawet wcześniej, nowy humanizm otwarty na transcendencję, nauczanie błogosławionego Jana XXIII wydaje się szczególnie aktualne. W proroczej encyklice Pacem in terris z 1963 r., zauważył, że świat zmierza w kierunku coraz większego zjednoczenia. Potem przyznał, że korespondencji nie było w ludzkiej wspólnoty między organizacją polityczną "na światowym poziomie i obiektywne potrzeby powszechnego dobra wspólnego". Wyraził również nadzieję, że pewnego dnia "prawdziwy świat władzy politycznej" zostaną utworzone.

Ze względu na zjednoczenie świata spowodowane przez złożone zjawisko globalizacji, a także znaczenie zapewnienia, w uzupełnieniu do innych dobra zbiorowego, dobra wolne, świat stabilny system ekonomiczny i finansowy w służbie gospodarki realnej, dzisiaj nauczanie Pacem in terris wydaje się być nawet bardziej istotne i godne pilnej realizacji.

W tym samym duchu Pacem in terris, sam Benedykt XVI wyraził potrzebę stworzenia świata władzy politycznej. Wydaje się to oczywiste, jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że do porządku obrad kwestii do rozpatrzenia na całym świecie staje się coraz dłuższy. Pomyśl, na przykład, pokoju i bezpieczeństwa; rozbrojenia i kontroli zbrojeń; promowania i ochrony praw człowieka; zarządzania gospodarką i polityką rozwoju; zarządzanie przepływami migracyjnymi i bezpieczeństwa żywności i ochrony środowiska. We wszystkich tych obszarach, rosnący stopień współzależności między państwami i regionami świata, staje się coraz bardziej oczywiste, jak również potrzebę odpowiedzi, które są nie tylko sektorowych i odizolowanych, ale systematyczne i zintegrowane, bogate w solidarności i pomocniczości i dostosowane do powszechnego dobra wspólnego.

Jako Papież przypomina nam, droga ta nie jest przestrzegana, "mimo wielkiego postępu osiągniętego w różnych sektorach, prawo międzynarodowe byłoby narażone na uwarunkowany układ sił wśród najsilniejszych narodów".

Celem władzy publicznej, jak Jan XXIII przypomnieć, Pacem in terris, jest przede wszystkim do dobra wspólnego. Dlatego powinien on być wyposażony w odpowiednie struktury i mechanizmy skutecznej równa jej misji i oczekiwań pokładanych w nim. Jest to szczególnie prawdziwe w zglobalizowanym świecie, co sprawia, że ​​jednostki i narody w coraz większym stopniu powiązania i współzależności, ale także ujawnia istnienie pieniężnej i rynków finansowych w rodzaju głównie spekulacyjne, które są szkodliwe dla gospodarki realnej, zwłaszcza słabszych krajów.

Jest to złożony i delikatny proces. Ponadnarodowego organu tego rodzaju powinny mieć realne struktury i być stopniowo. Powinien on być korzystne dla istnienia sprawnych i skutecznych systemów monetarnych i finansowych, to jest wolny i stabilnych rynków nadzorowane przez odpowiednie ramy prawne, dobrze funkcjonującego na rzecz zrównoważonego rozwoju i postępu społecznego wszystkich, a inspirowane przez wartości miłości i prawdy. Jest to sprawa Urzędu o zasięgu globalnym, które nie mogą być nakładane przez życie, przymusu i przemocy, ale powinny być wynikiem wolnego i wspólne porozumienie i refleksji o stałym i historycznych potrzeby świata dobra wspólnego. To powinno wynikać z procesu stopniowego dojrzewania sumienia i wolności oraz świadomość rosnącej odpowiedzialności. W związku z tym, wzajemnego zaufania, autonomii i udziału nie można pominąć tak, jakby były elementy zbędne. Zgoda powinna obejmować coraz większą liczbę krajów, które są zgodne z przekonaniem, poprzez szczery dialog, że wartości opinie mniejszości, a nie ich marginalizacji. Tak więc Urząd świecie powinna konsekwentnie obejmować wszystkie narody w współpracy, w której są powołani, by przyczynić się, przynosząc jej dziedzictwa z ich cnót i ich cywilizacji.

Ustanowienie świecie władzy politycznej powinno być poprzedzone wstępnym etapie konsultacji, z którego prawomocność instytucji pojawią się, że jest w stanie się skutecznym przewodnikiem i, jednocześnie, może pozwolić każdym kraju wyrażać i realizować własne szczególnych korzyści. Wykonywanie tego organu w służbie dobra wszystkich i każdego z konieczności być super partes (bezstronnego): to jest przede częściowe widzenie lub szczególnych korzyści, w celu osiągnięcia wspólnego dobra. Jego decyzje nie powinny być skutkiem nadmiernego krajów bardziej rozwiniętych "władzę nad słabszych krajów. Zamiast tego, powinny być dokonywane w interesie wszystkich, nie tylko z korzyścią dla niektórych grup, czy są one tworzone przez prywatne grupy nacisku lub rządów krajowych.

Ponadnarodowych instytucji, wyraz "wspólnota narodów", nie będzie trwała długo, jednak jeśli różnorodności krajów z punktu widzenia kultury, materialne i niematerialne zasoby i warunki historyczne i geograficzne, nie są rozpoznawane i w pełni przestrzegane. Brak przekonany konsensusu, karmiona nieustannym komunii moralne ze strony społeczności międzynarodowej, także zmniejszyć skuteczność takiego organu.

Co jest ważne na poziomie krajowym jest również ważna na poziomie globalnym. Osoba nie jest zmuszony do służenia władzy bezwarunkowo. Raczej jest zadaniem organu być na służbie osoby, zgodnie z wybitnymi wartości godności ludzkiej. Podobnie rządy nie powinny służyć Urzędu świecie bezwarunkowo. Zamiast tego jest Urząd światu, że powinien położyć się na służbę w różnych krajach członkowskich, zgodnie z zasadą pomocniczości. Wśród sposobów powinien to zrobić, jest stworzenie społeczno-ekonomicznych, politycznych i prawnych warunków niezbędnych do istnienia, że ​​rynki są efektywne i skuteczne, ponieważ nie są one nadmiernie chronione paternalistyczny polityk krajowych, a nie osłabiony poprzez systematyczne deficyt w finansach publicznych i produktu krajowego brutto - rzeczywiście, taka polityka i deficyt rzeczywiście utrudniają same rynki w pracy w kontekście światowym jako instytucji otwartej i konkurencyjnej.

W tradycji Magisterium Kościoła, które Benedykt XVI mocno objął, zasada pomocniczości powinna regulować stosunki między państwem i społeczności lokalnych, a także instytucji publicznych i prywatnych, nie wyłączając monetarnej oraz instytucji finansowych. Tak więc, na wyższym poziomie, to powinien regulują stosunki między ewentualnej przyszłej globalnej władzy publicznej i instytucji o zasięgu regionalnym i krajowym. Zasada ta gwarantuje zarówno demokratycznej legitymacji i skuteczności decyzji powołanych do ich wykonania. Pozwala to szacunek dla wolności ludzi, indywidualnie i we wspólnotach, a jednocześnie pozwala im wziąć odpowiedzialność za cele i obowiązki, które odnoszą się do nich.


Zgodnie z logiką pomocniczości, Wyższego Urzędu oferuje subsidium, to jest jej pomoc, tylko wtedy, gdy indywidualne, społeczne lub podmioty finansowe są z natury ubogie w możliwości lub nie radzą sobie same robić to, co jest od nich wymagane. Dzięki zasadzie solidarności, trwałe i owocne związku buduje się między globalnego społeczeństwa obywatelskiego i władzy państwowej świecie jako państwa, instytucji pośredniczących, różnych instytucji - w tym te, ekonomicznych i finansowych - i obywatele podejmują decyzje w związku z globalnym dobra wspólnego, który wykracza poza goods. Jak czytamy w Caritas in veritate "zarządzania globalizacją musi być oznaczona przez pomocniczości, przegubowy na kilka warstw i obejmuje różne poziomy, które mogą ze sobą współpracować." Tylko w ten sposób na niebezpieczeństwo biurokratycznych izolacji centralnego organu należy unikać, w przeciwnym razie grozi delegitimized nadmierna odległość od rzeczywistości, na których jest oparty i łatwo paść ofiarą paternalistyczny, pokusy technokratyczny lub hegemona.


Jednak długa droga wciąż potrzebuje do przebycia, zanim dotrze do tworzenia władzy publicznej powszechnej jurysdykcji. Wydawałoby się logiczne, dla procesu reform, aby przejść z Organizacją Narodów Zjednoczonych jako odniesienia ze względu na światowy zakres swoich obowiązków, jego zdolność do łączą narody świata i różnorodności jej zadań i jej wyspecjalizowane agencje. Owocem tych reform powinna być większa zdolność do przyjęcia polityki i wyborów, które są wiążące, ponieważ są one w celu realizacji dobra wspólnego na poziomie lokalnym, regionalnym i światowym. Wśród zasad, te dotyczące globalnej sprawiedliwości społecznej wydają się najbardziej pilne: finansowych i polityki monetarnej, które nie spowodują uszkodzenia najsłabszych krajów; i polityk mających na celu osiągnięcie swobodnego i stabilnych rynków oraz sprawiedliwego podziału bogactwa świata, które mogą wynikać również z niespotykaną formy globalnej solidarności podatkowych, które będą rozpatrywane później. On drodze do stworzenia świata władzy politycznej, zagadnienia związane z zarządzaniem (czyli system koordynacji jedynie poziome bez partes super-władza nie może być oddzielone od wspólnego rządu (który jest system, który oprócz koordynacji poziomej ustanawia partes bardzo organ), który jest funkcjonalny i proporcjonalny do stopniowego rozwoju globalnego społeczeństwa politycznego. ustanowienia globalnej władzy politycznej nie da się osiągnąć bez funkcjonujących multilateralizmu, nie tylko na szczeblu dyplomatycznym, ale także i przede wszystkim w odniesieniu do programów na rzecz zrównoważonego rozwoju i pokoju. Nie jest możliwe do osiągnięcia globalnego rządu nie dając wyraz polityczny wcześniej formy współzależności i współpracy.

4. Pod Reformowanie International Financial Systems i Walutowej w sposób, który odpowiada na potrzeby wszystkich narodów
W sprawach ekonomicznych i finansowych, najbardziej znaczące trudności pojawiają się z powodu braku skutecznych metod konstrukcji, które mogą zagwarantować, oprócz systemu zarządzania, system rządów dla gospodarki i finansów. Co można powiedzieć o tej perspektywie ? Jakie kroki można podjąć konkretnie?


W odniesieniu do obecnego światowego systemu gospodarczego i finansowego, dwa decydujące czynniki, należy podkreślić. Pierwszym z nich jest stopniowy spadek skuteczności instytucji z Bretton Woods początku roku 1970. W szczególności, Międzynarodowy Fundusz Walutowy stracił istotny element stabilizacji światowych finansów, że regulacji ogólnej podaży pieniądza i czujność w wysokości ryzyka kredytowego podjęte przez system. Podsumowując, stabilizacji światowego systemu walutowego nie jest już "uniwersalne dobro publiczne" w jego zasięgu. Czynnik drugi to potrzeba minimum, wspólne zbiór zasad zarządzania globalnym rynku finansowym, które rosło znacznie szybciej niż realnej gospodarki. Ta sytuacja szybko, wzrost nierówności zaistniała, z jednej strony, ze względu na ogólną zniesienia kontroli przepływu kapitału i tendencja do deregulacji działalność bankową i finansową, aż drugiej, ze względu na postęp w technologii finansowych, głównie ze względu do technologii informatycznych.

Na poziomie strukturalnym, w drugiej połowie ubiegłego wieku, monetarnej i finansowej działalności na całym świecie wzrosła znacznie szybciej niż produkcja dóbr i usług. W tym kontekście, jakości kredytowej tendencję spadkową do tego stopnia, że ​​narażone instytucje kredytowe w celu większe ryzyko niż było w zasadzie zrównoważonego rozwoju. Wystarczy spojrzeć na los dużych i małych instytucji kredytowych w czasie kryzysu, który wybuchł w 1980 i 1990, i wreszcie w 2008 roku kryzysu.


Znów w ostatniej części XX wieku, nie było rosnącą tendencję do określenia strategicznych kierunków polityki gospodarczej i finansowej w odniesieniu do "kluby" i większe lub mniejsze grupy krajów bardziej rozwiniętych. Nie negując pozytywnych aspektów tego podejścia, nie da się przeoczyć, że nie wydaje się do przestrzegania zasady w pełni reprezentatywne, w szczególności w mniej rozwiniętych i wschodzących państw. The trzeba wysłuchać głosów większą liczbę krajów ma doprowadziły do ​​rozszerzenia odpowiednich grup, na przykład, jest teraz G20 był tam tylko G7. To był pozytywny rozwój, ponieważ stało się możliwe m.in. rozwijających się i wschodzących z większych populacji w kształtowaniu gospodarki i światowych finansów.

W obszarze G20, konkretnych tendencji może w ten sposób starsze, które po pracował prawidłowo w odpowiednich ośrodków technicznych, będzie w stanie prowadzić właściwe organy na poziomie krajowym i regionalnym w kierunku konsolidacji istniejących instytucji i tworzenie nowych w odpowiednie i skuteczne instrumentów na szczeblu międzynarodowym.

Ponadto przywódcy G20 się mówi w ostatnim Oświadczenie w Pittsburgh 2009: "kryzys gospodarczy wskazuje na znaczenie dając początek nowej ery zrównoważonego globalnego działalności gospodarczej zakorzenione w odpowiedzialności". Aby zwalczyć kryzys i otwarcie nowej ery "odpowiedzialności", oprócz środków technicznych i krótkoterminowych, przywódcy wysunęli propozycję "do reformy globalnej architektury do potrzeb 21. wieku", a później wniosek ", aby uruchomić ramy, który określa zasady i sposób w jaki działać wspólnie, aby wygenerować silny, trwały i zrównoważony wzrost gospodarczy na świecie". Dlatego też w procesie refleksji i reform musi być uruchomiona, że ​​zbada, kreatywne i realne możliwości na wykorzystanie z pozytywnych aspektów istniejących forów.
Szczególną uwagę należy zwrócić na reformy międzynarodowego systemu walutowego, a w szczególności zobowiązanie do utworzenia jakiejś formy globalnego zarządzania pieniądzem, coś, co zostało zawarte w Statucie Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Jest oczywiste, że do pewnego stopnia jest to jednoznaczne z istniejących systemów wymiany do dyskusji w celu znalezienia skutecznych środków koordynacji i nadzoru. Proces ten musi obejmować również kraje wschodzące i rozwijające się w określaniu etapów stopniowej adaptacji istniejących instrumentów faktu. W tym, można dostrzec pojawiające się wymagania instytucji, która będzie pełnić funkcje swoistego "centrum świata bank" , które reguluje przepływ i system wymiany walutowej podobne do krajowych banków centralnych. Logika pokoju, koordynacji i wspólnej wizji, które doprowadziły do ​​Bretton Woods umów musi być odkurzony w celu zapewnienia odpowiedniej odpowiedzi na bieżące pytania. Na poziomie regionalnym, ten proces może rozpocząć się poprzez wzmocnienie istniejących instytucji, takich jak Europejski Bank Centralny. Jednak wymagałoby to nie tylko odbicie na poziomie gospodarczym i finansowym, ale także i przede wszystkim na poziomie politycznym, tak aby stworzyć zestaw instytucji publicznych, które zagwarantują jedności i spójności wspólnej decyzji.


Środki te powinny być postrzegane jako jedne z pierwszych kroków w celu władzy publicznej jurysdykcji uniwersalnej, jako pierwszy etap dłuższego wysiłku społeczności międzynarodowej do kierowania jej instytucji w realizacji dobra wspólnego. Kolejne etapy będą musiały pójść w którym dynamika znane nam może stać się bardziej wyraźne, ale mogą również towarzyszyć zmiany, które byłyby bezużyteczne, aby spróbować przewidzieć dzisiaj. Z tego procesu, prymat wartości duchowych i etycznych musi zostać przywrócone, a wraz z nimi, prymatu polityki - który jest odpowiedzialny za dobro wspólne - ponad gospodarki i finansów. Te ostatnie muszą być przywrócone w granicach ich prawdziwe powołanie i funkcji, w tym ich funkcji społecznej, z uwagi na ich oczywiste obowiązki wobec społeczeństwa, aby karmić rynków i instytucji finansowych, które są naprawdę w służbie osoby, które są w stanie odpowiedzieć na potrzeby powszechnego braterstwa dobre i powszechnych i które wykraczają poza wszelkie formy stagnacji ekonomista i merkantylizmu performatywnych.


Na podstawie tego rodzaju podejście etyczne, słuszne wydaje się odzwierciedlać, na przykład na: a) środki opodatkowania transakcji finansowych poprzez sprawiedliwy, ale modulowanej częstotliwości z opłaty proporcjonalne do złożoności operacji, zwłaszcza te wykonane na "drugi "rynku. Takie opodatkowanie będzie bardzo przydatne w promowaniu globalnego rozwoju i zrównoważonego rozwoju, zgodnie z zasadami sprawiedliwości społecznej i solidarności. Może również przyczynić się do stworzenia funduszu rezerwowego świata w celu wspierania gospodarki krajów dotkniętych kryzysem, jak również odzyskaniu systemu monetarnego i finansowego;
b) formy dokapitalizowania banków ze środków publicznych dzięki czemu wsparcie uzależnione od "cnotliwych" zachowań mających na celu stworzenie "realnej gospodarki", c) określenie dziedzin, zwykłych kredytów i Bankowości Inwestycyjnej. To rozróżnienie pozwoliłyby na bardziej efektywne zarządzanie "rynków cień", które nie mają kontroli i ograniczeń.


Jest to rozsądne i realistyczne, aby czas potrzebny do zbudowania szerokiej consensuses, ale cel powszechnego dobra wspólnego z nieuniknionym wymaga czeka na horyzoncie. Co więcej, mamy nadzieję, że tych na uniwersytetach iw innych instytucjach, którzy kształcić przyszłe przywództwo będzie ciężko pracować, aby przygotować ich do odpowiedzialności, aby dostrzec globalne dobro publiczne i służyć jej w stale zmieniającym się świecie. Różnica pomiędzy etyczne szkolenie i przygotowanie techniczne musi zostać wypełniona przez podkreślanie w szczególny sposób nieunikniony synergii między dwoma poziomami praktycznych czynności (praxis) i bezgraniczne dążenie człowieka (poièsis). Ten sam wysiłek jest wymagane od wszystkich tych, którzy są w stanie oświecić światowej opinii publicznej, aby pomóc jej odważny nowy świat, już nie z lękiem, ale w nadziei i solidarności.

Wnioski


Zgodnie z obecnym niepewności, w społeczeństwie, w stanie zmobilizować ogromne środki, ale której kulturowe i refleksji moralnej jest wciąż niewystarczająca w odniesieniu do ich wykorzystania w realizacji odpowiednich celów, jesteśmy wezwani, aby nie poddać i budować przede wszystkim przyszłości znaczenie dla przyszłych pokoleń. Nie należy bać się zaproponować nowe pomysły, nawet jeśli mogą zdestabilizować wcześniej równowagi sił, które przeważają nad najsłabszych. Są ziarno rzucone na ziemię, że wykiełkuje i pośpiechu w kierunku łożyska owocu. As Benedykt XVI zachęca nas, agentów na wszystkich poziomach - społecznym, politycznym, ekonomicznym, zawodowym - są pilnie potrzebne, którzy mają odwagę, by służyć i promować wspólne dobra poprzez uczciwe życie. Tylko uda im się życia i spojrzenia poza światem widzialnym i widząc lukę pomiędzy istniejącą rzeczywistością i możliwości śledczych.
Paweł VI podkreślił władzy rewolucyjnej "wyobraźni przyszłości", które można dostrzec możliwości wpisane w obecnych i prowadzić ludzi ku nowej przyszłości. Dzięki uwolnieniu wyobraźni, człowiek wyzwala jego istnienie. Poprzez wysiłek wyobraźni społeczeństwa, możliwe jest przekształcenie nie tylko instytucje, ale także styl życia i zachęcać do lepszej przyszłości dla wszystkich ludzi. Współczesne Zjednoczone stały strukturę całości w czasie i suwerenności wzmocnione na ich własnym terytorium. Ale społeczne, kulturowe i polityczne stopniowo zmieniać. Ich współzależność wzrosła - tak stało się naturalnym myśleć o społeczności międzynarodowej, która jest zintegrowana i coraz bardziej rządzonym przez wspólny system - ale gorzej formie nacjonalizm zwlekał, zgodnie z którym państwo czuje się w stanie osiągnąć dobro jej własnych obywateli w sposób samowystarczalny.


Dziś to wszystko wydaje się anachroniczny i surrealistyczne, i wszystkie narody, wielkie i małe, wraz z ich rządów, są wezwani, by wyjść poza "stan natury", który bieżąco informować Państwa w niekończącą się walkę ze sobą. Globalizacja, pomimo jej negatywnych aspektów, jednoczy narody bardziej i pobudzić je do przejścia do nowego "prawa" na poziomie ponadnarodowym, wspierane przez współpracę bardziej intensywne i owocne. Z dynamiką podobną do tych, które położyły kres w przeszłości do "anarchiczny" walki pomiędzy rywalizującymi klanami i królestw w odniesieniu do tworzenia państw narodowych, ludzkość musi być zobowiązani do przejścia z sytuacji archaiczne walk między jednostkami krajowymi , do nowego modelu bardziej spójnego, polyarchic społeczności międzynarodowej, która szanuje tożsamość każdego narodu jest w wielopłaszczyznowe bogactwa jednego człowieka. Taki fragment, który jest już nieśmiało w sposób, by zapewnić obywatelom wszystkich krajów - niezależnie od ich wielkości i mocy - pokoju i bezpieczeństwa, rozwoju i swobodnego, stabilnych i przejrzystych rynków. Jak Jan Paweł II ostrzega nas: "Tak jak wreszcie nadszedł czas, kiedy w państwach poszczególnych system osobista zemsta i odwet zostały zastąpione rządami prawa, tak samo podobny postęp jest pilnie potrzebny w społeczności międzynarodowej. "Nadszedł czas, aby wyobrazić sobie instytucji uniwersalnych kompetencji, teraz, że istotne towarów wspólne całej rodziny ludzkiej jest zagrożone, towarów, które poszczególne państwa nie mogą promować i chronić przez nich samych.


Tak więc istnieją warunki do ostatecznie wykraczającej poza porządek międzynarodowy "Westfalii", w której państwa odczuwają potrzebę współpracy jednak nie skorzystać z możliwości zintegrowania ich suwerenności dla dobra wspólnego ludzkości. Tak jest zadaniem obecnego pokolenia rozpoznać i świadomie zaakceptować nowej dynamiki świata do osiągnięcia powszechnego dobra wspólnego. Oczywiście, ta transformacja nastąpi kosztem stopniowego, transfer symetryczne części każdego narodu uprawnienia do Urzędu świata i regionalne władze, ale jest to konieczne w czasie, gdy dynamika ludzkiego społeczeństwa i gospodarki oraz postęp techniczny jest przekraczanie granic, które w rzeczywistości już zerodowane w zglobalizowanym świecie.


Narodziny nowego społeczeństwa i budowania nowych instytucji powszechnego powołania i kompetencje leżą w gestii i obowiązek dla wszystkich, bez różnicy. Jaka jest stawka jest wspólnym dobrem ludzkości i jej przyszłość. W tym kontekście, dla każdego chrześcijanina jest szczególne wezwanie Ducha Świętego, aby stać popełnione zdecydowanie i wielkodusznie tak, że wiele dynamiki w sposób zostaną przeznaczone na perspektywy braterstwa i dobra wspólnego. Ogromna ilość pracy do zrobienia w kierunku integralnego rozwoju ludów i każdego człowieka. Jak mówią Ojcowie na Soborze Watykańskim II, jest to misja, która jest zarówno społeczne i duchowe, które "do tego stopnia, że ​​pierwsze mogą przyczynić się do lepszego urządzenia społeczności ludzkiej, to ma decydujące znaczenie dla Królestwa Bożego. "


W świecie, w drodze do szybkiej globalizacji, odniesienie do Urzędu świat staje się tylko horyzont zgodny z nową rzeczywistość naszych czasów i potrzeb ludzkości. Jednak nie należy zapominać, że ten rozwój, biorąc pod uwagę zranionej natury ludzkiej, nie powstaje bez bólu i cierpień. Poprzez rachunek wieży Babel (Rdz 11,1-9), Biblia ostrzega nas, jak "różnorodności "narodów może zamienić się w pojazd na egoizm i narzędziem podziału. W ludzkość istnieje realne ryzyko, że ludzie będą w końcu nie zrozumienie siebie, a różnorodności kulturowej doprowadzi do nieodwracalnej opozycji. Wizerunek wieży Babel też ostrzega nas, że musimy uniknąć "jedność", że jest tylko pozorna, gdzie egoizm i podziały znosić, ponieważ fundamenty społeczeństwa nie są stabilne. W obu przypadkach Babel jest obrazem tego, co narody i jednostki może stać, kiedy nie uznają ich wewnętrzna transcendentnej godności i braterstwa.


Duch Babel jest antytezą Duch Pięćdziesiątnicy (Dz 2,1-12), planu Bożego dla całej ludzkości, to znaczy jedność w prawdzie. Tylko duch zgody, że wznosi się ponad podziały i konflikty pozwoli ludzkości być autentycznie jednej rodziny i wyobrazić sobie nowy świat od stworzenia świata, organ władzy publicznej w służbie dobra wspólnego.


Napisano: 20 Sierpnia2007

Ostatnie uaktualnienie: 29 Marca 2011